Karol Szymanowski (1882-1937) - najwybitniejszy polski kompozytor I połowy XX wieku. Jego przesycona emocjami muzyka łączy spuściznę Fryderyka Chopina z polską muzyką współczesną.
Urodził się w Tymoszówce na Ukrainie, pochodził z rodziny o ugruntowanych tradycjach muzycznych. Naukę gry na fortepianie rozpoczął jeszcze w domu rodzinnym pod kierunkiem ojca, kontynuował ją w szkole muzycznej swojego wuja Gustawa Neuhausa, który odkrył u młodego Szymanowskiego zdolności kompozytorskie. W latach 1901-1904 studiował w Warszawie harmonię u Marka Zawirskiego oraz kontrapunkt i kompozycję u prof. Zygmunta Noskowskiego. W 1905 r. wraz z Grzegorzem Fitelbergiem, Ludomirem Różyckim i Apolinarym Szeluto założył Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich, koncert kompozytorskie jej członków odbyły się rok później w Warszawie i Berlinie, co zapoczątkowało międzynarodową karierę Szymanowskiego. W następnych latach podróżował po Europie, w tym kilkakrotnie do Berlina i Lipska. W Berlinie poznał Ryszarda Straussa, który stał się jego mistrzem, zainspirowany muzyką niemieckiego kompozytora skomponował swoje pierwsze symfonie.
W Spółce najbliższe relacje łączyły go z Grzegorzem Fitelbergiem, który, będąc również wybitnym dyrygentem, stał się żarliwym propagatorem twórczości orkiestrowej Szymanowskiego na estradach świata. Wówczas zawiązała się też jego przyjaźń ze znakomitym skrzypkiem Pawłem Kochańskim, która przyczyniła się do stworzenia przez Szymanowskiego indywidualnego stylu skrzypcowego. Propagatorem muzyki Szymanowskiego był pianista Artur Rubinstein słynący z interpretacji dzieł
Podróże do Austrii, Włoch i przez Sycylię do północnej Afryki. Stały się źródłem inspiracji dla kompozytora. W okresie I wojny światowej kompozytor podróżował do Kijowa, Moskwy i Piotrogrodu, gdzie poznał m.in. Sergiusza Prokofiewa. Po utracie rodzinnego majątku w czasie rewolucji bolszewickiej w 1919 r. Szymanowski z rodziną zamieszkał w Warszawie. Głównym celem jego działań stało się odnowienie polskiej muzyki, najważniejszych zadaniem — uniezależnienie jej od wpływów niemieckich, silnych w Polsce od XIX w. Wzorem była nowa muzyka francuska - i tacy kompozytorzy, jak Claude Debussy i Maurice Ravel – oraz rosyjska. Nadal wiele podróżował po Europie Zachodniej i Ameryce, podczas pobytów w Zakopanem poznawał również folklor Podhala.
W latach 1927-1932 Szymanowski był dyrektorem Konserwatorium Warszawskiego, a potem rektorem i prorektorem Akademii Muzycznej. Cierpiący na gruźlicę Szymanowski w 1930 r. na stałe zamieszkał w wynajmowanej willi Atma w Zakopanem (obecnie działa tam Oddział Muzeum Narodowego w Krakowie). Często wyjeżdżał na leczenie do szwajcarskich sanatoriów. Zmarł 29 marca 1937 r. w Lozannie, został pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie.
Twórczość kompozytora dzielona jest na trzy etapy. Okres do roku 1913 określa się mianem dojrzewania twórczego, lata1914–1919 to czas inspiracji kulturami orientalnymi i antycznymi. W latach 1920-1937 roku Karol Szymanowski zwrócił się w stronę polskiej ludowości, folkloru, szczególnie podhalańskiego.