Piotr Stachura (1925-2011) - pedagog, folklorysta, konsultant zespołów regionalnych. Pochodził z Międzybrodzia Bialskiego, był absolwentem przedwojennego Liceum Plastycznego w Bielsku. Po wojnie kontynuował naukę w bielskiej szkole malarstwa na Zamku Sułkowskich, a później w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Po studiach pracował w Rzeszowie, jednak w 1961 r. powrócił w rodzinne strony, zamieszkał w Bielsku-Białej, podejmując pracę jako nauczyciel w zespole szkół działającym przy Befamie – zakładzie produkującym maszyny włókiennicze.

W 1964 r. Piotr Stachura wziął udział w konkursie – ogłoszonym z okazji 700-lecia miasta - na opracowanie hejnału Bielska-Białej. Jego hejnał na długie lata miał stać się muzyczną wizytówką miasta, towarzyszyć wszystkim znaczącym uroczystościom i wydarzeniom lokalnym. W momencie przystąpienia do konkursu kompozytor był studentem zaocznym Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie na wydziale pedagogicznym. Nadsyłając utwór na konkurs opatrzył go godłem Fujarka. I właśnie tę kompozycję wybrało konkursowe jury. Po otwarciu koperty, która miała zawierać dane osobowe autora, okazało się - ku konsternacji jury - że obok adresu widnieje jedynie imię i inicjał nazwiska. Uroczyste rozstrzygnięcie konkursu odbywała się w auli Liceum Muzycznego w Bielsku-Białej, w asyście znakomitych muzyków, między innymi dyrektora szkoły Jana Dunikowskiego, przedstawicieli władz lokalnych i powiatowych oraz lokalnych mediów. Aby odnaleźć tajemniczego autora, na łamach ówczesnej "Kroniki Beskidzkiej" opublikowano komunikat wzywający kompozytora nagrodzonej pracy - oznaczonej godłem Fujarka - do stawienia się z dowodem osobistym w Samodzielnym Referacie Kultury Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. 

Piotr Stachura współpracował również z zespołami folklorystycznymi. W latach 60. ubiegłego wieku był kierownikiem muzycznym Zespołu Pieśni i Tańca Rybarzowice, a w latach 70. - Fabrycznego Zespołu Folklorystycznego i kapeli ludowej przy bielskiej Fabryce Samochodów Małolitrażowych; współpracował też z innymi zespołami ludowymi. W latach 1980-1995 pracował w ówczesnym Centrum Wychowania Estetycznego Dzieci i Młodzieży im. Wiktorii Kubisz, ucząc młodych muzyków gry na akordeonie.

Na podstawie tekstu Agaty Rucińskiej Nie było hejnalistów wielu - Jan Polak pierwszy odtwórca bielskiego hejnału, Bielski Rynek, wrzesień 2017 r.