Koncert skomponowany został przez Fryderyka Chopina w 1830 roku. Utwór jest przykładem geniuszu kompozytorskiego i błyskotliwości zaledwie 20-letniego artysty. Został zadedykowany pianiście i kompozytorowi Friedrichowi Kalkbrennerowi. Pierwsze wykonanie koncertu miało miejsce 11 października 1830 r. w Warszawie, solistą był sam Chopin. Paryska premiera odbyła się w 1832 r., utwór został owacyjnie przyjęty przez zachwyconą publiczność. 

Wydanie tego utworu podkreśliło rosnącą pozycję Chopina jako genialnego pianisty i wyjątkowego, wrażliwego romantyka sięgającego do kanonu tradycyjnej formy koncertu.

I Koncert fortepianowy dzieli się na trzy części: Allegro maestoso, Romanze-Larghetto i Rondo-Vivace. Utwór ten utrzymany jest w przeważającej mierze w tonacji e-moll, lecz Chopin w charakterystyczny dla siebie sposób roszerza zasady użycia tonacji.

Oba koncerty Chopina są romantyczne, poetyckie, młodzieńczo żarliwe. Powstały w okresie pierwszej miłości kompozytora do uczennicy konserwatorium warszawskiego Konstancji Gładkowskiej.