Waldemar Kazanecki (1929-1991) - kompozytor urodzony w Warszawie. Podczas II wojny światowej uczył się prywatnie gry na fortepianie u Aleksandra Wielhorskiego. W latach 1945-1949 kontynuował naukę w Łodzi – w Średniej Szkole Muzycznej i jednocześnie w Liceum Przyrodniczym. W tym czasie występował jako pianista w lokalach rozrywkowych i teatrzykach. W 1950 r. przeniósł się do Katowic, gdzie objął stanowisko starszego redaktora muzyki rozrywkowej w Rozgłośni Śląskiej Polskiego Radia, był członkiem Redakcji Muzyki Rozrywkowej, grał na pianinie w radiowej orkiestrze Jerzego Haralda. Później stworzył orkiestrę, której był liderem jako pianista, pisał i aranżował wykonywaną przez zespół muzykę. 

W okresie pracy w radiu uczył się prywatnie teorii muzyki i kompozycji u wykładowcy Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Katowicach Jana Gawlasa. Edukację muzyczną kontynuował po powrocie do Warszawy w 1960 r., studiując kompozycję u Stefana Kisielewskiego. Od 1960 r. współpracował z Filmem Polskim oraz Polskim Radiem i Telewizją. Prowadził - po śmierci Jerzego Haralda - Orkiestrę Taneczną Polskiego Radia, z którą nagrywał utwory instrumentalne i piosenki śpiewane m.in. przez Janusza Gniatkowskiego, Marię Koterbską, Zbigniewa Kurtycza, Jerzego Połomskiego i
Sławę Przybylską.

Był jednym z najwybitniejszych kompozytorów muzyki filmowej. Pisał utwory orkiestrowe, kameralne, muzykę do sztuk teatralnych; stworzył kompozycje do ponad 500 filmów - animowanych, krótkometrażowych i fabularnych - i seriali telewizyjnych. Zadebiutował w 1959 r. muzyką do kreskówki Profesor Tutka. Jego wspaniałe kompozycje pamiętamy z takich filmów, jak: Hrabina Cosel (1968), Nie ma róży bez ognia (1974), Noce i dnie (1975), Brunet wieczorową porą (1976), Dziewczyna i chłopak (1980) i Szaleństwa panny Ewy (1984) oraz do filmu animowanego Proszę słonia (1978) i serialu telewizyjnego Czarne chmury (1973).

Za swoją twórczość filmową otrzymał wiele nagród, m.in. na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie dwukrotnie dostał nagrodę Złotego smoka - w 1963 r. za muzykę do filmu Dinozaury, a w 1964 r. - za muzykę do Bajki o smoku. Otrzymał również Grand Prix na festiwalu w Oberhausen za muzykę do filmu Czerwone i czarne. W 1965 r. został nagrodzony Złotą Muszlą na festiwalu filmowym w San Sebastian za muzykę do filmu Skrzydła oraz na festiwalu w Moskwie srebrnym medalem za muzykę do Wizji lokalnej. Za muzykę do filmu fabularnego Wystrzał kompozytor odebrał nagrodę Srebrnego Ramzesa na festiwalu w Kairze w 1966 r. Prezes Rady Ministrów nagrodził Waldemara Kazaneckiego za twórczość dla dzieci i młodzieży wyróżnieniem przyznanym realizatorom filmu Proszę słonia.

Jego kompozycje kameralne i orkiestrowe prezentowane były wielokrotnie na koncertach i festiwalach w kraju oraz za granicą, m.in. podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień" (1971), Festiwalu Muzyki Polskiej we Wrocławiu (1972), na Biennale Muzyki w Zagrzebiu (1971) i na festiwalu Styryjska Jesień w Grazu (1982), a także w Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemczech, Anglii Stanach Zjednoczonych i we Włoszech.

Kazanecki był członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Związku Kompozytorów Polskich.